پدرم هر روز صبح خانه را ترک می کرد و همیشه شب از کنار دیگران بودن خوشحال به نظر می آمد.

وقتی هیچ کس دیگر نمی توانست در شیشه ی  خیارشور را باز کند او این کار را می کرد.

او تنها فرد خانواده بود که نمی ترسید به تنها یی به زیر زمین برود.

وقتی موقع اصلاح صورتش را زخم می کرد هیچکس او را نمی بوسید یا نگرانش نمی شد.

همیشه وقتی باران می بارید سوار ماشین می شد و آن را تا جلوی در می آورد.

هر وقت کسی مریض می شد او فرم بیمارستان را پر می کرد.

او تله موشها را کار می گذاشت. او بوته های خاردار رز را هرس می کرد تا وقتی از در وارد می شوی به تو آسیبی نزنند.

وقتی صاحب دوچرخه شدم حداقل هزار مایل کنارم دوید تا یاد گرفتم تعادلم را حفظ کنم.

من از همه ی پدر ها می ترسیدم به جز پدر خودم.

یکبار برایش چای درست کردم. فقط آب و شکر بود ولی او روی  صندلی کوچکی نشست.خورد و گفت خوشمزه است.

هروقت خاله بازی می کردم مامان عروسک ها کلی کار برای انجام دادن داشت. من هیچوقت نمی دانستم با بابای عروسک ها چکار کنم. بنابراین از طرف او می گفتم: "من دارم میرم سر کار" و می انداختمش زیر تخت.

وقتی نه سالم بود یک روز صبح پدرم سر کار نرفت.

او به بیمارستان رفت و روز بعد مرد...

به اتاقم رفتم و زیر تختم دنبال بابای عروسکها گشتم. وقتی پیداش کردم خاکش را پاک کردم و روی تختم گذاشتمش.

او هرگز هیچ کاری نکرد. نمی دانستم رفتنش اینقدر دردناک خواهد بود. هنوز هم نمی دانم چرا...